BAK ŞU DARBE KARŞITINA!

Bu sıralar bir darbe karşıtlığıdır gidiyor. Dünün darbe çağrıcıları, alkışçıları, ikizleri şimdi darbeye karşı yeterince net tutum almıyor diye dönüp solu eleştiriyor. Hem de ne eleştirme elinden gelse solun tüm geçmişini darbecilikle yaftalayıp, kendi geçmişini de ‘demokrasi yıldızı’ diye parlatacak.

Gazetelerde darbe günlükleri ile birlikte darbeyi önleyenler listeleri de yayınlanıyor. Enler listesine şöyle bir baktığımızda, Hilmi Özkök’e yönelik suikastı engelleme ve darbeden hükümeti haberdar etme becerisi ile, baş sıralarda CIA ve MİT geliyor. Onlar da olmasalardı vay ülkemiz demokrasinin haline!

Bunlarla birlikte ön sıraları, geçmişte darbeye alkış tutanlar, hadi artık nerede kaldı bu darbe diye tefrikalar yazanlar, paylaşıyor.

Fatsa’ya askerler tankla, tüfekle girdiğinde, “Fatsa’da olay vardır. Bu ‘hayasızca akını durdurmak’ için elbette devlet kuvvetleri Fatsa’ya girecektir. Girmiştir de” sözlerinin sahibi N.Ilıcak da bugünün ‘darbe karşıtı’ ‘demokrasi havarisi’ cephesinin ön saflarında yer alanlardan.

Cephenin bir diğer unsuru da, liberal çağın gözdesi, amerikan kesli, tuzu kuru genç sivil rahatsızlar ya da daha özcesi AKP’nin prensleri. Son olarak Bursa'da, 'ortak akılın' mitinginde kürsüden endam gösterdiler.

Bir de bunlarla yan yana gelip, darbe karşıtlığı adı altında, solu darbeye karşı tutum almamakla suçlayan, ‘solcular’ var.
Bu kadarı da olmaz mı, Doğan Tarkan'ın Taraf’taki (19.07.2008)’Tehlike AKP değil darbe’ yazısına bir bakın, bunun en bayağı örneklerinden birisini veriyor.

D.Tarkan, meseleyi bir ‘filler çatışması’, ‘iktidar kavgası’ olarak görenleri darbeye karşı tavırsız kalmakla suçluyor! “Nedir bu AKP’ye alıp veremediğiniz, AKP kötü de Mesut Yılmaz iyi miydi, AKP emperyalistleri ülkeye soktu da diğerleri buna karşı mıydı" diye soruyor D. Tarkan, sonra da sinirlenip ‘AKP’ye bu öfke neden’ diye ağlamaklı oluyor!

Düzen güçlerinin, düzenin pisliklerinin hangisinin birbirinden daha iyi olduğu tartışmasına yabancıyız, bunun yanıtını D.Tarkan’a bırakalım. Hatta onu 'dostlarıyla' ve 'kaderiyle' baş başa bırakalım.

***

Kimileri siyaset yapmayı, egemenlerin sürdürdüğü bu itiş kakışa, taraf olmak olarak anlıyor. Yoksa siyaset dışına düşmüş oluyoruz! Aksine, aslında çubuğu iktidar güçlerinden birisine doğru bükmek bertaraf olmak anlamına gelmektedir.

Dün Cumhuriyet Mitinglerinde yapılmak istenen, -şeriat geliyor diye- solu ulusalcılık etrafında toparlamaya çalışmaktı. Ne büyük bir saldırı ve baskı oluşturduğunu hatırlayın. Bugün de tersten, -darbe var- diye solun aklı liberal değişim –demokrasi- etrafında toplanmaya çalışılıyor.

Şeriat mı darbe mi; darbe mi demokrasi mi ikilemleri, egemen güçlerin kendi kavgalarının parçası olarak gündeme gelen ayrımlardır. O nedenle bunların hepsine birden yanıt, hiçbiri, olacaktır!

Bugün şeriatın da darbenin de tarafları olarak görünenlerin tamamı emperyalizme göbekten bağlı, onun gerekleri doğrultusunda çalışan ve onun içerisinde var olan kesimlerdir. Bugün şeriat ve darbeden söz etmek ise, bunlara rağmen, gerçekleşeceğini varsaymaktır kı, böyle bir değerlendirme bu güçlerin var oluş koşulları ile çelişmektedir. Vaziyet aslında böyledir yani ne bir şeriat düzeni tehlikesi ne de bir darbe tehlikesi mevcut değildir. Gerçek olan, küresel sermayenin saldırıları, her gün artan yoksulluk ve açlıktır! Kimsenin şüphesi olmasın, eğer bu ülkede gerçek bir darbe olursa, emekçi sınıflar yoksulluğa ve açlığa karşı, kendi gelecekleri için, düzene karşı örgütlendiklerinde, onu durdurmak için gerçekleşir.

Bizim kavgamız, emperyalizmin sermayenin sınırsız tahakkümünü kurmaya dönük küresel saldırı hareketine karşı direnişi kendi dilimiz ve meşrebimizce örgütlemektir. Yaşanan yoksullaşma ve güvencesizleşme karşı hissedilen huzursuzluk, toplumsal alandaki alt üst oluş, karmaşa ve çözülme ile egemen sınıf güçlerinin giderek derinleşen krizi, bize egemenler için felaket ezilenler için umut olabilecek bir imkânı da sunmaktır.

O nedenle, şimdi emperyalist-kapitalist sisteme ve onun gerekleri doğrultusunda yaşanan değişim sürecine karşı, düzen karşıtı devrimci bir muhalefet hareketini yaratma iddiasını politik ve pratik olarak ortaya koyulmalı, bu doğrultuda bir mücadele yürütülmelidir.

***

Tartışmayı bitirmeden bugün darbeye karşı ‘direniş’ cephesinin ön saflarına çağrı yapan kimi ‘solculara’ da birkaç kelime söylemek gerekir. Bu ülkede 12 Mart ve 12 Eylül’lerde iki –gerçek- darbe yaşandı. Devrimciler o darbeler sonrasında idam sehpalarına gönderildi, şehirlerde kırlarda kurşunlandı, zindanlardan işkencelerden geçti.

Şimdi, dün devrimcilere yapılan zulmü alkışlayanlarla bir olup, böyle bir tarihe ve bu tarihin parçası olan insanlara, ‘darbeye karşı tutum almıyor' diyebilmek nasıl bir akılsızlık ve de ahlaksızlıktır!
Solun tarihi, darbelere karşı direnme tarihidir!

Şimdi bu tarihi ‘cuntacılık’ sepetinin içine atmaya çalışıp, sonra da kolunuzun altındaki dosya ile darbeye karşı mücadele ediyorum diye ortalıkta gezeceksiniz. Peki, sormazlar mı mücadele etmek için yaşınız yeni mi ‘reşit’ oldu diye!

Darbeye karşı mücadele ediyorsunuz! Öyle mi gerçekten!

Fethullah’ın Zaman gazetesine boy göstererek, onun diliyle sola saldırarak mı mücadele ediyorsunuz.

Darbeye karşı yürüyeceğiz diyorsanız! Esasında, bir başka biçimde gerçekleşen bir darbe için yürüdüğünüz farkında olmasanız da yürüyün! Duyuyoruz, bu kez palet değil düdük sesleri geliyor!

ELİF YÜCEL

Kaynak :Sendika Org

                                            ÖZGÜR VE BAĞIMSIZ

Liberal sol Ergenekon’dan çıkabilir mi?

Beş, altı ay kadar önceydi. “Ergenekon” daha henüz doğmamıştı; yani Türkiye’de Ergenekon dendiğinde akla ilk gelen isim hala DYP’li eski devlet bakanı Gökberk Ergenekon’du. O zamanlar hayatımızda Taraf diye bir istihbarat bülteni de yoktu. Ankara’da Tunalı Hilmi caddesindeki çok katlı şık D&R mağazasını geziyordum. Gidenler bilir, orada büyükçe bir “en çok okunanlar” tezgahı vardır, girişte hemen solda. Büyük kitapçılar en çok satan kitapları kolay ulaşılabilecek yerlere koyuyorlar, kapının hemen girişine örneğin. Müşteri okumak istediği kitabı aramasın kolayca bulabilsin diye. Popüler eserlerin okuyucusu pek öyle raf karıştırmayı sevmez. O nedenle bu tip okura kolaylık sağlamak gerekir. Ne yazık ki kişisel gelişim, psikoloji, limit-sizsiniz, düşünce gücü, krizlerden yükselerek çıkın, liderlik, para-psikoloji türünden tuhaf kitaplarla dolup taşar en çok okunanlar rafları. Yani insanımız kitap okusa bir dert okumasa başka bir dert. Neyse, bu kitaplar içinde onlara benzemeyen bir tane görmüştüm. Adını şimdi hatırlamadığım bu kitabın kapağında Deniz’lerin resmi vardı!…

O güne değin atv’de yayınlanan Hatırla Sevgili’nin tek bir bölümünü bile izlememiş ama etrafında kopan tartışmaları bildiğimden Deniz Gezmiş ve arkadaşları ile ilgili bu kitabın çok satanlar arasında olmasını dizinin etkisine bağlamış ve bunun hayırlı bir şey olduğunu düşünmüştüm. Diziyi izleyen arkadaşlarım da kurguyu samimi bulduklarını, herhangi bir saptırmanın olmadığını söylemişlerdi. Sonuçta halkımız kendi yakın veya uzak tarihine dair pek çok şeyi ya hiç bilmiyor ya da yarım yamalak biliyordu. En azından bu dizi vesilesiyle artacak bir ilginin zararı olmaz diye düşünmüş, fazla üzerinde durmamıştım. Ancak, aradan geçen süre zarfında ortaya çıktı ki herkes benim gibi düşünmemiş ve düşünmüyor. 68’e yönelen bu ilgi, halkın bu gecikmiş sevgi gösterisi bazılarını ciddi anlamda ürkütmüş olmalı ki, iktidar tetikçisi istihbarat bülteni, entel-liboşların ve CIA ajanlarının “aşk gemisi” Taraf, bir defa daha katletmeye kalkıştı Türkiye devrimci hareketinin güzelim fidanlarını. Taraf gazetesi Deniz Gezmişlerin aziz hatıralarına saldırıyor, yağlı urganın yapamadığını yapmaya uğraşıyor. Onları kolektif hafızalarımızdan, bilincimizin derinliklerinden sökmeye çalışıyor. İlginç olan bu Taraf’ı bazı solcuların da okuyor oluşu. Ömründe 1 Mayıs eylemi görmemiş tatlı su solcuları. Solda olmayı sadece entelektüel / akademik bir egzersiz zanneden bir kafa, bir zevat oturmuş solculara “bağnaz olmayın”, “özeleştiri yapın”, “tarihinizle yüzleşin” buyuruyor; “Deniz’lerin yolu Ergenekonculuk’tur uyanın!” diyor. Türkiye’deki sol hareketin entelektüel birikimini ve mücadele geleneğini hiç beğenmeyen bu çevre, bugünlerde her ne hikmetse “Türkiye sollarının” (Ahmet İnsel böyle diyor) ulusalcı, milliyetçi, yabancı düşmanı, içe kapanmacı hatta “Ergenekoncu köklerini” keşfetmiş bulunuyor.(1) Önceleri kendileri gibi yazmayı reddeden yazarların okurla buluşma imkanlarını ellerinden almayı siyasal liberalizmle ve sol / sosyalist düşünceyle ne ölçüde bağdaştığını umursamadan kendilerine hak olarak görenler, şimdilerde kendilerini eleştiren sol yazarları, politik grupları ve partileri ya da “Türkiye sollarını” Ergenekoncu ilan ediyor. Hemen söyleyelim; burada gerçekleşen sola karşı entelektüel bir terör eylemidir. Darbe “sivil” olunca, ortalığa çeki düzen verme işi, burjuvazinin askerine ya da polisine değil organik aydınlarına düşmüştür.

Radikal İki ve Taraf’ta başlayan ve bir takım düşünce kuruluşları tarafından sürdürülen sola saldırı kampanyası nedensiz değil tabii. Ancak belirtmek gerekir ki bu saldırı solun tamamına yönelmiyor. 90’lardan bu yana özellikle bazı belli başlı Birikim dergisi yazarlarının başını çektiği, çok-kültürlülük, milliyetçilik, bir arada yaşamacılık vs. türlü eğilimlerle bezeli, kendine has bir jargon da yaratabilmiş (bu anlamda başarılı olduğu söylenebilecek) ve siyasal liberalizme yedeklenen akademik bir sözüm ona sol anlayış bütün bu saldırı ve iftira kampanyasından muaf tutuluyor. 1990’ların başlarından bu yana önce siyasal İslam’la flört eden, bunu hoşgörü ve çoğulculuk adına yapan, entelektüel konumunu doğrudan doğruya ceberrut devlet - sivil toplum çelişkisi düzleminde belirleyip, liberal sağla aynılaşan “Açık Toplum”cu bu zihniyet ve bunun taşıyıcısı olan yazarlar güruhu, belki de Türkiye’de farklılıklara ve kendisi gibi düşünmeyenlere karşı en tahammülsüz odağı oluşturuyor. Bu bağlamda, kanımca “Türkiye solları” dedikleri toplama saldırılarının ardında birincisi “kişisel” diğeri “konjonktürel” olmak üzere iki temel neden bulunuyor.

İlkin, son birkaç yıldır solun önemli bir kesimi bu liberal yazarların alışılmış “dokunulmazlıklarını” sorgulamaya başladı. Solda her geçen gün artan alternatif yayınların ve yayınevlerinin sağladığı zemin, on küsur yıldır siyasal İslam’dan başka hiçbir düşünsel formasyona hoşgörüyle yaklaşmayan bu kaprisli güruhu bir hayli ürkütmüşe benziyor. Bu liberal anlayışın akademik çevrelerdeki cazibesi de giderek zayıflamaktadır. Yabancı dil becerileri giderek yükselen, dünyada ne olup bittiğini, nelerin tartışıldığını günü gününe takip edebilen, dünya ve Türkiye algısı sadece “içeriden-dışarıya” bir yerelcilik veya “dışarıdan-içeriye” bir kozmopolitizm tarafından belirlenmemiş, “evrensel”i içselleştirmiş, akademik yayın, puantaj veya kariyer telaşında olmayan, ezilen halk sınıflarıyla ve onların gündelik mücadeleleriyle bağlarını kopartmayan ve sol görüşünü liberalizmle sulandırmayan sağlam bir akademik - politik damar gelişiyor. Zaten böyle de olmak zorunda. Bu damarın çok yakın gelecekte Türkiye solu içindeki ulusalcı/liberal/sosyalist ayrımını sona erdirerek solun potansiyel tabanını toparlayacak, halkın Tayyip Erdoğan gibi bir figürde cisimleşen somut tepkisini sola, yani ait olduğu yere, yönlendirecek bir kolektif mücadelenin ortaya çıkma sürecinde çok önemli rol oynayacağını düşünüyorum. Özetle söylemek gerekirse gerici-liberaller, solun her kesiminden yükselen ağır eleştirilere cevaben tam bir ahlaksızlık örneği sergileyerek Türkiye solunun köklerine, 68’e, Deniz’lere, Mahir’lere küfür ediyor. Adeta “açtırmayın kutuyu!” diyorlar. Bu türden bir mahalle çirkefliği ise on beş yıldır halvet oldukları Amerikancı-İslamcılardan bulaşmış olsa gerek. Belki hatırlatmanın tam da yeri ve zamanıdır; Hüsamettin Çetinkaya bundan on üç yıl önce Umutlarımızın Celladı Kimliklerimiz(2) de M. Belge, Ö. Laçiner ve A. İnsel gibi liberallerin saldırılarına solun cevabının ne olması gerektiğini -hem de onların anladığı dilde, Arapça- ifade etmiş ve Birikim’cilere “Yallah!” demişti…

İkinci olarak, bu isimlerin ve bağlantılı oldukları birtakım kurum ve kuruluşların başta AKP hükümeti olmak üzere Türkiye’de bir çok sivil oluşumu destekleyen yerli ve/ya yabancı vakıflarla ve düşünce kuruluşlarıyla maddi ilişkileri mevcut. Böylesi ticari bağlantıların olduğu bir ortamda liberal solda öne çıkan söz konusu isimlerin sola yönelik değerlendirmelerinin iyi niyetli olduğunu düşünmek saflık olacaktır. Örneğin A. İnsel geçtiğimiz yıl Açık Toplum Enstitüsü’ne bir Kamu Harcamaları Araştırmasıyaptı (Seyfettin Gürsel ve Asaf Savaş Akat ile birlikte).(3) Şüphesiz ki insanlar bu tür projelerde görev alabilir; bu işlerden para kazanabilirler. Bu bir suç değildir. Ancak, bu durum solcu bir yazar olarak söylediğiniz sözün inandırıcılığı zedelemez mi? Bu türden ilişkiler, verdiğiniz düşünsel mücadelenin “ne için, kimin için” olduğu konusunda kamuoyunda şüphe yaratmaz mı? Bu kadar çıplak ve açık bir maddi ilişkinin sizler için mantıki açıklaması eminim ki vardır. Hemen her şeyin olduğu gibi bu tür ilişkilerin de “liberal” bir kılıfı eminim bulunmaktadır. Zaten Soros’cu ya da Açık Toplum fedaisi olmakta “utanılacak” bir şey de yoktur. Ancak, izniniz olursa, dünyada pek çok ülkede Soros ve benzeri spekülatörlerin neden bazı “muhalif” toplumsal hareketleri desteklemekte olduğunu ve bazı sivil toplum kuruluşlarına ciddi paralar yatırdığını düşünmek lazımdır. “Ben Soros’un parasıyla özgür bir sol muhalefet yaparım, bildiğimi okurum. Soros’un parasını da bir güzel yerim, bu beni bozmaz!” mı diyorsunuz? Öyle ise ortada, en azından öğrencilerinize açıklamakta zorlanacağınız türden, son derece ciddi ahlaki bir durum var demektir. Eğer öyle değilse de yaptığınız şeyin ne tür bir solculuk olduğunu ya da solculukla bir ilgisi olup olmadığını sormak germektedir.

Ahmet İnsel, 27 Temmuz tarihli Radikal İki’deki yazısında anti-emperyalist solu kalpaklı Kemalizm devrimciliğine sarılmakla eleştiriyor. Ergenekon soruşturmaları sürecinde sessizliği ve taraf olmamayı seçen (artı kendisini ve kendi gibi düşünen / davranan liberalleri şiddetle eleştiren) solu Kemalist, kapanmacı, içe dönük olmakla ve Ergenekoncu “gerçek köklerine” sarılmakla suçluyor; daha doğrusu kışkırtıyor. Neden? Çünkü, “Bazı insanlarda” diyor İnsel, “bunalım dönemlerinde köklerini arama ve bildik olanı, kulağın çok eskiden beri duymaya alışık olduğunu arayıp, bunlara sarılarak güven bulma ihtiyacı bastırır.” Gerçekten de İnsel haklıdır. Bir sabah uyandığımızda aniden bir güven bulma ihtiyacı bastırdığı içindir ki “Türkiye solları” olarak kökenlerimize dönmeye karar vermiş; öğleden sonra dört sularında da Ergenekoncu olmuşuzdur. Aslında İnsel sıradan bir sosyal bilimci değildir. İyi bir akademisyen olup, parlak bir kariyerin sahibidir. Peki neden bu kadar saçmalamış, bilim-dışı ifadelere başvurmuştur? Ben bunu aslında inanmadığı şeyleri yazmak durumunda kalmasına bağlıyorum. Öte yandan İnsel’e göre Türkiye’nin sollarının bazı Radikal ve Taraf yazarlarını eleştirmesinin nedeni (ki darbecilere verilen primin nedeni de budur) öteden beri Ergenekoncu oluşlarıdır. Ona göre bu eğilim sol hareketin genlerinde vardır. Kaldı ki tesadüfe bakınız; habercilikten başka her şeyi yapan Sabah gazetesi de aynı gün (27 Temmuz) konuyu sürmanşetten “Ergenekon’un Derin Solu” başlığını altında “incelemektedir.” Hükümetin ve “Açık Toplum”cuların beslediği medya, İslamcılar, tarikatçılar velhasıl ülkede ne kadar gerici varsa emeğe ve emek güçlerine (Açık Toplum Düşmanları’na) saldırırken, İnsel, Türkiye solu gibi “bunalıma girmemek” için neye ve nereye sarılmaktadır?

Yılana tabii ki! Ahmet İnsel ve ona benzeyen diğer liberal yazarlar, günümüzün kriz ortamında “eskiye bağlanmamak” adına ulusötesi sermayenin demokrasi havariliğine sarılmışlardır. Bu nedenle artık bu kişiler için “liberal sol” tabirini kullanmamak gerekmektedir. Bu duruma çok yakınlarda liberal sol ile bir tartışma zemini talep eden Sungur Hocamız ne kadar üzülür bilemem; ancak Ergenekon olayı “derin devletin” ve “gladyo benzeri çetelerin” değilse bile Türkiye’de liberal solun kesin sonu olmuştur. Artık gün gibi ortaya çıkmıştır ki bu isimler, Türkiye’de küresel/ulusötesi sermayenin hakiki “organik aydınları” konumundadırlar. Yani, ulusötesi burjuvazi en etkili organik aydınlarını soldan devşirmiştir; bence bu çok önemli bir olgudur. İronik bir biçimde bu yeni sınıfsal konumları, aynı gün aynı gazetede Ertuğrul Kürkçü tarafından kaleme alınan makalede net bir biçimde ortaya çıkarılmaktadır. Kürkçü’ye göre Ergenekon sürecinde çatışan tarafları küresel piyasada rekabet avantajını Avrupa Birliği ile bütünleşmekte gören büyük sermayeyle ve “Anadolu Kaplanları”nın AKP ekseninde oluşturduğu çelişkili ittifak ve kendisine devletin göreli özerkliğinin sağladığı bir alanda varlık koşulları bulunan, gücünü askerin politik nüfuzunu kullanmaktan alan karmaşık bir yapı oluşturuyor.(5) Kürkçü, haklı bir şekilde, bunların dışında emeğin, ezilenlerin, yoksulların, Kürtlerin, Alevilerin, kadınların ve gençlerin oluşturduğu bir kutbun daha olduğunu ifade ediyor. Adeta insanları bu kansız iç savaşta bir taraf olmaya çağırmayın diye haykırıyor. Kürkçü’ye göre “1 Mayıs’ta Taksim’e yürüyenlerin, SSGSS yasa tasarısına karşı ayağa kalkanların, çevresel yıkıma, kentsel dönüşüm haydutluğuna meydan okuyanlar, nükleer santrallere, siyanürlü altın madenciliğine direnenler, barış ve halkların kardeşliği için on yıllardır mücadele edenler bu kampta”dır. İşte kalın kafalı "Türkiye solları" hala bu ezilenler kampında kalmakta direndiği için İnsel, Çalışlar, Belge ve Laçiner gibi isimler çileden çıkmaktadır. (6)

Bu saflaşma bize sermayenin farklı fraksiyonlarının siyasallaşmış bir hukuk zemininde verdikleri mücadeleyi anlatıyor. Liberaller çok iyi bilir ki sermayenin kendi içinde giriştiği kapışmalar, daha kuvvetli olan, ileriye dönük bir vizyonu olan sermaye unsurunun zaferiyle sonuçlanır ve onun önderliğinde tarihsel blok ya da hegemonya bloğu pekişir. İlki demokratik diğeri otoriter kapitalist devlet yapısına meyleden bu iki gücün arasındaki iktidar mücadelesinin, tarihsel olarak, ilki lehine sonuçlanmaya yakın olduğu açıktır. Bu safları uluslararası politik ekonomi yazınında kimileri Lockecu / liberal merkez bölge ve Hasım (contender) devlet toplum kompleksleri arasındaki mücadele olarak görmektedir. Kimi bazı yazarlar ise süreci, neredeyse tüm ülkelerde, ulusal ve ulusötesi sermaye fraksiyonları arasında süregiden bir mücadele olarak okumaktadır. Diğer bir yandan dünya sosyalistleri arasında yeni-emperyalizm ve imparatorluk tartışmaları almış başını gitmektedir. Metin Özuğurlu, 25 Temmuz tarihli Sendika.Org’daki yazısında çok önemli bir tespit yapmıştır. Gerçekten de bu liberal cenah en az 10-15 yıldır Marksist yazını takip etmeyi bırakmış olmalı ki sosyal bilimlerde Marksizm’in nasıl bir açılım kazandığını; anaakım sosyal bilimlerin açmazlarının sosyolojiden iktisada, uluslararası ilişkilerden siyaset bilimine değin pek çok alanda Marksist çalışmalara ilgiyi nasıl da arttırdığını bilmemektedirler. (7)Bilgi ve finans kaynaklarınız AB, Dünya Bankası gibi bir takım uluslarüstü siyasi forumlar, Açık Toplum Enstitüsü gibi ulusötesi STK’lar olunca da doğal olarak ezilenlerin dünyasından uzaklaşırsınız.

Aslında durum çok karmaşık değildir. Elbette bir organize suç çetesini çökertmek ya da terörizme bulaşan kişileri yakalamak (eğer bugün olan buysa tabii) önemlidir. Yani Ergenekon operasyonu önemli bir olaydır. Ancak bir yandan da Türkiye’de ABD ve AB kontrolündeki yeşil sermaye ve ulusötesi sermaye unsurlarının başını çektiği bir hegemonya bloğu, bir “ulusötesi tarihsel blok” kurulmaktadır. Bu anlamda devletin kurucu ideolojisi Kemalizm’in ve ulusalcılığın tasfiyesi büyük önem taşımaktadır. Bu da bir olgudur ve bu olgunun önemi tarihseldir. Suç işlediği iddia edilen bazı kişilerin mahkum olması ya da olmaması bir yana Türkiye tarihiyle yaşıt bir kadro/zihniyet/ideoloji tasfiye edilmektedir. Bugüne değin Kemalizm’le doktrine olan Türkiye Cumhuriyeti ordusu artık bir NATO oluşumudur ve bunu AKP hükümeti sağlamamıştır. Kürkçü’nün isabetle hatırlattığı gibi Milli Güvenlik Siyaset Belgesi 1997 tarihlidir. Bize göre bu dönüşüm/entegrasyon süreci 1990’ların sonunda ivme kazanmıştır.

AKP hükümeti dünyadaki en azgın ve sömürücü neoliberal politikaları uygularken halkımız “Allah Tayyip’ten razı olsun!” demektedir. Sadaka niyetine damla damla verdikleri karşılığında geleceğimiz gasp edilirken, Türkiye’de sürekli büyüyen büyük sermaye (Koç’lar, Sabancı’lar, TÜSİAD, İslami sermaye) halinden çok memnundur. Sadece belirsizlikten biraz ürkülmekte; ama onlar da tıpkı halkımız gibi “Allah yine de razı olsun, buna da şükür!” demektedir. Bizlerin liberal sol diye bildiği bazı yazarların safları da bu süreçte netleşmiştir. Muhafazakar-İslamcı damarla eklemlenen bu kesim kaderini küresel kapitalizme ve serbest piyasalara yani düzenin kendisine endekslemiştir. Bu nedenle artık “liberal sol” bitmiştir. Ergenekon süreci Türkiye’de ilk olarak liberal solu bitirmiştir. Liberaller Ergenekon’dan çıkamamıştır. Takke düşmüş, altından burjuvazinin organik aydınları görünmüştür. Türkiye’nin sosyalistleri, biraz geç de olsa, bugün bu arkadaşlara hep bir ağızdan “Yallah!” demektedir…

*Atılım Üniversitesi - Ankara

28 Temmuz 2008


Dipnotlar:

(1)Ulusalcıları, Kemalistleri hiç sevmeyen, milliyetçilik ve yabancı düşmanlığı üzerine binlerce makale onlarca kitap yayımlayan liberal solcuların içinden cemaat kanallarını dolduran sayısız asker programı ve uyduruk diziler üzerinden her gün pompalanan ilkel milliyetçiliğe karşı bir Allahın kulu çıkıp da dur dememektedir.
(2)Hüsamettin Çetinkaya, Umutlarımızın Celladı Kimliklerimiz, Ankara: Bilim ve Sanat, 1995.
(3)Açık Toplum Enstitüsü Türkiye Temsilciliği irtibat bürosunun internet sayfasında son beş yılda desteklenen projeler belirtilmektedir. Bkz. http://www.osiaf.org.tr/router.php?sayfa_id=003&res=1024
(4)Ahmet İnsel, “ADD ve Antiemperyalist Sol Kucaklaşıyor,” Radikal İki (27 Temmuz 2008).
(5)Ertuğrul Kürkçü, “Üçüncü Bir Kutup Var!” Radikal İki (27 Temmuz 2008).
(6)Geçtiğimiz günlerde Basın Kulübü programının konusu “Türk Solu Ergenekon’u Tartışıyor” idi. Katılımcılar Ufuk Uras, Aydemir Güler, Hikmet Çetinkaya, Melih Pekdemir ve Oral Çalışlar’dı. Radikal yazarı Çalışlar, “Türkiye sollarına” derdini anlatmaya çalıştı ama ne gam! Adamlar Ergenekon’da taraf olmuyor bir türlü. Neden? Çünkü, Ergenekonculuk genlerinde var da ondan. O programda iki türlü solu gördük aslında. Bir yanda sürekli sola ne yapması gerektiğini söyleyip duran, “özeleştiri yap ve değiş!” diyen, işadamı mı yoksa ezilenlerin sözcüsü mü belli olmayan, modayı yakından takip eden “bakımlı solcu” Çalışlar vardı. Diğer yanda ise ömrünü mücadeleye adamış ve her türlü çilesini çekmiş olduğu belli olan bir devrimci-demokrat figürü Melih Pekdemir. Çalışlar’a baktığımda patronları, Pekdemir’e bakarken mahallemizdeki devrimci ağabeylerimizi, onların saflığını, bozulmamışlığını ve çilekeşliğini gördüm. Çoğumuzun gördüğünün de bu olduğunu sanıyorum. Bu iki sol arasındaki fark göstergeler düzeyinde belirginleştikçe, liberal solculuk kandırmacasının suyunun iyice ısındığını sezmek mümkün oluyor.
(7)Metin Özuğurlu, “Adam Olacak Çocuk,” http://www.sendika.org/yazi.php?yazi_no=18387

Mehmet Gürsan Şenalp

Kaynak:Sendika.org 

                                            ÖZGÜR VE BAĞIMSIZ
                

Küba’daki değişimler ne anlama geliyor?

Sosyalizmi terk etmek mi, sosyalizmle ilerlemekmi?

Ticari basın, ulusal lider Fidel Castro iktidardan çekildikten sonra, Küba’da tüketime yönelik kısmi sınırlamaların yürürlükten kaldırılmasını, ekonomik sistemde bir değişimin işareti, sosyalizmden liberalizme doğru bir geçiş olarak görmeyi tercih etti. Araştırmacı Salim Lamrani, bu gerçeği ayrıntıları ile gözlemledi.



Bu sınırlamalar artık yararsız hale geldikleri için kaldırıldı. Küba, Amerika Birleşik Devletleri’nin ekonomik ambargosuna rağmen, ekonomisini güçlendirmek için kendisine yeni ortaklar buldu. Bu yapılan yenilikler, politik bir kırılma anlamına gelmez. Bu reformlar -ki, üzerinde ulusal boyutta uzun tartışmalar yapıldı- Kübalıların, ekonomik sistemlerini muhafaza ederek, dünyadaki gelişmeleri yakalamaya ne kadar istekli olduklarını gösterir.

Batı basını, Raul Castro’nun başkan seçilmesinin ardından, Küba’da yapılan değişimlerle ilgili bıktırıcı, bitmek bilmeyen yayınlar yaparak, adanın ekonomisinin olası liberalleştirilmesini, şimdiden kutladı.[1] Küba söz konusu olunca, her zaman yüzeysel ve yanıltıcı davranışlar sergilerler. Ve bu bir gerçek. Evet, elektrikli ev aletlerinin elde edilmesinde, otellere girişte ve cep telefonu kullanımındaki sınırlamalar yakın zamana yürürlükteydi ve bunun rasyonel bir açıklaması vardı. Ama çokuluslu haber kaynakları, bunları her nedense görmek istemediler. Aslında, Fidel Castro’nun seçimlere katılmama kararından kısa bir zaman önce, Küba sosyalizmini geliştirmek amacı ile, 2008 yılı başlangıcında, bütün ülkede yoğun bir tartışmaya başlanmış ve 1,3 milyon öneri üretilmişti.

Elektrikli ev aletleri

Medya, tamtam davullarına ve tencerelerine vurarak ile ilan etti “Kübalılar artık elektrikli ev araçları ve diğer malzemeleri elde edebilecekler…” Bunların satışının sanki daha önceden yasaklanmış gibi anlaşılmasını istediler.[2] Gerçek çok farklı. Küba’da elektrikli ev aletlerinin satışı asla yasaklanmadı. Küba’da sadece, enerji üretiminin yeterli olmadığı bir dönemde, bütün halkın ihtiyaçlarını karşılamak için, bazı bilgisayar ürünleri, fazla enerji tüketen elektrikli ocak ve mikro dalga fırınlar gibi aletlerin satışı yasaklandı.

Aslında, Sovyet Bloku’nun yıkılmasından sonra, 1991 yılında başlayan ve Özel Dönem (el periodo especial) diye adlandırdıkları süreçte, Küba uluslararası pazarın karşısında yalnız kaldı. Dış ticaretinin %80’ini kaybetti. Ayrıca Amerika tarafından uygulanan, acımasız ekonomik saldırganlık, ekonomiyi yeniden kötüleştirdi. Bu güzel Karayip adası, yokluklar ve kötü koşullar altında çok örselendi. Özel olarak da enerji yetersizliği nedeniyle uzun süreli karartmalara maruz kaldı. İşte bu dönemde yetkililer, elektrikli cihazların satışını sınırladı. Bu sınırlamalar tamamen haklı nedenlerle yapılmıştı. Bu türlü bir enerji tasarrufuna gidilmeyip, sorumsuz davranılmış olsaydı, sistem çökerdi. Bundan dolayı da kısıtlamalar, Kübalılar tarafından güçlü bir şekilde desteklendi.

Kübalılara, yaratıcılıkları ve katlandıkları zahmetler için teşekkürler. Küba Çin ve Venezüella gibi ülkelerle kurulan yeni ticari ilişkiler nedeniyle daha güçlü bir ekonomiye sahip olurken, enerji sorununu da çözmeyi başardı. 2006 yılında uygulamaya konan “Enerji Devrimi” projesi ile ülkedeki bütün ampuller yenilendi. Televizyon, buzdolabı, vantilatör gibi elektrikli aletler daha modern ve daha az enerji harcayan tipleriyle değiştirildi. Milyonlarca Kübalı devlet tarafından desteklenmiş, yani pazar fiyatının altında dağıtılan bu ürünlerden yararlandı. Teşekkürler, Enerji Devrimi.

Gerçekleştirilmiş olan enerji tasarrufu ile de halkın istemleri karşılandı. Videoların ve benzeri aygıtların, bilgisayarların, elektrikli ev araçlarının yenilerinin elde edilmesine gelince, bunu zaten, kısıtlamaların ileriye yönelik nedeni bize açıkladı. Böylece Kübalılar daha geniş bir tüketim malı seçimine de kavuştular. Bu nedenle, kısıtlamalar yalnız bir dizi ekonomik yapı faktörü ile açıklandı. Yani, sınırlamalar enerji üretim eksikliğinden kaynaklanmıştı. Zaten, Batı basını da, bu konunun etmenleri üzerinde durarak üzülmedi! Ayrıca, “birçok Kübalının, mütevazı maaşları ile fiyatı piyasalar tarafından belirlenen, satıştaki yüksek bedelli bu mallara erişemeyeceklerini” tekrarlayıp durdu. Medya haklı olarak, bu konunun altını çizmek için acele etti. Evet, bu bir gerçek. Ama, bu gerçek, fakirlik içinde yaşayan dünyanın, çok büyük bir kısmını da ilgilendiriyor. Onların başlıca endişeleri, bir DVD okuyucusu ya da bir mikrodalga fırını elde etmek değil, onların talepleri bugün Küba’da sıkıntı ve acısı yaşanmayan, sağlık ve eğitime ulaşabilmek, günde üç kez yemek yiyebilmektir.

Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü’nün (FAO), son tarım ve gıda raporuna göre, dünyada gıda güvensizliği, bütün gezegende 854 milyon kişiyi etkilemekte. Gıdasızlık çeken bu insanların, 9 milyonu sanayileşmiş ülkelerde yaşamakta.[3] Amerika kıtasında sadece üç ülke, 2015 dünya gıda zirvesinin amaçlarına ulaşmış durumda. Bu ülkeler Küba, Guyana ve Peru.[4] UNESCO’ya göre, şu anda, dünyada her beş kişiden biri okuma yazma bilmiyor, yani, 774 milyon kişi okuryazar değil. 74 milyon çocuk okulsuz.[5] Yine, UNICEF’e göre, her gün beş yaş altı 26.000 çocuk açlıktan veya tedavi edilebilir hastalıklardan hayatını kaybetmekte. Yani dünyada her yıl 9,7 milyon çocuk bu nedenlerden dolayı ölmekte.[6]

Latin Amerika’nın Batı ile olan sorunsal ilişkisi ve Üçüncü Dünya ülkeleri nedeniyle, çokuluslu araştırmalarda, planlı olarak Küba gerçeği hep atlanır, listelerde yer yerilmez çünkü o iyi bir örnektir ve kaçınılmaz olarak da karşılaştırmalar sürecektir.

Cep telefonları

Küba’da, birincisi ekonomik, ikincisi de teknolojik sebeplerle, sınırlanan cep telefonu kullanma hakkı genişletildi.[7] Zaten, 90’lı yıllarda, Batı dünyası tarafından da cep telefonlarına ulaşma imkanı kısıtlanmıştı.

O dönemde Küba’nın, halka cep telefonu sağlamanın dışında başka öncelikleri vardı. Konut, ulaşım ve gıda sorunlarının tehdit edici boyutlara ulaşması, onları daha çok ilgilendiriyordu. Bugün Küba’da gıda sorunu çözülmüş durumda. Ulaşım sorunu çözülmekte, özellikle Çin’den ithal edilen, çok sayıdaki otobüs için de teşekkürler. Konut sorununa gelince, şüphesiz bu, halkın göğüs gerdiği birincil sorun olmaya devam etmekte.

Bu durum Küba’ya özgü bir sorun değil. Dünyanın başta gelen herhangi bir şehrinde aynı gerçek var. Tıpkı, Paris’te de olduğu gibi. Ama bir farkla: Küba’daki konut yetersizliğine Amerika Birleşik Devletleri neden olmakta. Amerika’nın yaptırımları, Küba’da yılda ek 100.000 konutun yapılmasını engellemekte. Paris’te durum böyle değil, onların karşısında saçma sapan bir yanlış var. Sonuç olarak, Paris’te 100.000 fazla konut, rahat sınıfların mülkiyetinde ve boş bulunurken, aynı şehirde 100.000 aile, başlarını sokacakları bir çatı aramakta. Bu duruma karşı bir kanun olmasına rağmen yetkililer bunu kesinlikle uygulamadılar. Küba’da, vatandaşlar, böyle bir skandalı asla kabul etmezlerdi.[8]

İmar Bakanına göre Fransa’da, 1,6 milyon kişi banyosuz ve duş imkânlarından yoksun konutlarda yaşmakta. Bir milyondan fazla Fransız “aşırı nüfus yoğunluğu” diye adlandırdıkları, kuruluşlarda barınmakta. 550.000 kişi pansiyonlarda, bunların da 50.000 çocuk, 146.000 kişi karavanlarda, 86.000 kişi sokaklarda yaşamakta.[9] Hâlbuki Fransa’da iki milyona yakın konut boş, bunlardan 136.554’ü Paris’te. Diğer bir sapıklıkta şu: Yalnız Paris’te, 32.000 boş konut için vergi ödeniyor, oysa bu vergiyi oturarak ödeyebilecek 136.000’den fazla insan var. Fakat yetkililer, bu gerçeğe gözlerini kapamayı tercih ettiler.[10]

Cep telefonları konusuna geri dönersek, bu konudaki kısıtlama sebeplerinden ikincisi teknolojikti (Washington, Küba’nın Florida Boğazı’nda bulunan fiberoptik kabloyla bağlantı kurmasını engelliyor. Ayrıca, bundan dolayı, Kübalıların internete ulaşımları da hala kısıtlı). Küba’nın aşırı derecede pahalı ve kısıtlı bir uydu bağlantısı var. İşte bu haklı sebep yüzünden cep telefonlarına kısıtlama getirilmişti. Ekonomik durum düzelince bu hizmet de nüfusun tamamına sunuldu ama henüz fiyatları çok yüksek. Cep telefonu kullanımı Batı’da yaygın olmasına rağmen, gezegenimizde pek çok yurttaş için, hâlâ lüks.

Otellere giriş

Otellere gelince, iletişim araçları yine bir taraf tutma sınavı verdi. Batı basınının söylediğinin aksine, 1 Nisan 2008 tarihine kadar lüks otellere giriş yasak değildi, ama sınırlandırılmıştı. Buradaki açıklama da sosyal ve ekonomik düzlemde olacak.

1959’da devrimin zaferinin ilan edildiği dönemde, yöneticileri çok kaygılandıran ve de kökünden kurutmak istedikleri bir olgu, doksanlı yıllarda (Özel Dönem’de -ç.n) yeniden dirildi: Fahişelik. Bu sorunu yok etme girişimleri esnasında, Kübalıların karşısına yapmaları gereken birtakım zorluklar çıkınca Havana hükümeti, halkın turistik altyapılara girişini sınırlandırmaya karar verdi. Bu sosyal olgu henüz yok olmadı, büyük ölçüde zayıflatıldı.

Otellerde çalışan sosyal işçilere, emeklerinden ve ekonomiye yapmış oldukları önemli katkılarından dolayı teşekkürler.

İkinci açıklama ekonomik temellidir. 90’lı yıllardan itibaren başlatılan turizmin, baş döndürücü gelişimi karşısında, Küba otelleri yabancılar ve Kübalılar için yetersiz kaldı. Yetkililer tarafından ekonomik bir muhakeme yapılarak, bilhassa yaz mevsimlerinde, yabancılar için bir ayrıcalık yapılmasına karar verildi. Ülkesinin dışında tatil yapacak bir turistin, parasını harcayacağı ülkede beklentilerini bulamayarak hoşnut olmaması, o ülke için önemli bir kazanç kaybı olurdu. Zaten, çok az Kübalı lüks bir otelde harcayabileceği gelire sahip. Ayrıca bu gelirini, diğer sektörlerde harcadığında parası da ülke içinde kalacaktı.
Batı basını yine, Kübalılar için çok yüksek olan otel fiyatlarının, onların gelirleriyle orantısı üzerinde durdu. Associated Pres* (AP) ajansına göre, çok az Kübalı geceliği 173 dolar olan, başkentin itibarlı turistik kuruluşlarından biri, aynı zamanda Ernest Hemingway’ın [11] sık sık gitmeyi tercih ettiği “Ambos Mundos” (dört yıldızlı) oteline para ödeyebilirdi. Haklı. Ama bir farkla! Ünlü bir otelin odasına girmenin, üçüncü dünya vatandaşları ve gelişmiş ülkelerde yaşayanların büyük bir bölümü için de lüks olduğu gerçeğinin altının çizilmesi bir kez daha unutulmuştu. Karşılaştıralım, örneğin, kaç Fransız, Paris’te bulunan beş yıldızlı Ritz otelinin bir odası için (en ucuz tarifeyi söylersek) 730 dolar ödeyebilir?

Ekonominin liberalleştirilmesi mi?

Bir ihtimal mi? Bu reformlar Küba ekonomisini liberalleştirmeye doğrumu götürüyor?[13] Bunu düşünmek yanlış olurdu. 80’li yıllarda Kübalıların, bolca bulunan tüketim mallarına rahatlıkla ulaşabildiklerini hatırlamak gerekir. Daha uzun yürürlükte kalması doğru bulunmayan kısıtlamaların kaldırılması üzerine kısa bir tartışma yukarıda yapıldı.

Diğer yenilikler de hızlı bir şekilde uygulanmalı. Aynı zamanda Küba hükümeti, tarımsal üretimi artırmak için, kullanılmayan toprakları küçük özel girişimcilere kiralamaya karar verdi. Zaten, şu anda temel gıda maddelerinin fiyatları da zirveye tırmanmış durumda.[14]

Küba’da akla uygun değişimler, 1959 yılında gerçekleştirildi. Ada bu tarihten beri sabit evrimi içinde, ve de orada sürekli eleştiriler yapılmakta. Bundan emin olmak için, ulusal, özel olarak da günlük gazetelerden Juventud Rebelde (Asi Gençlik) ve Trabajadores’i (İşçiler) okumak yeterli. Bu gazetelerin sesleri üst noktalarda ve ödünsüz. Üst düzey yöneticiler arasında, bu tartışmaları canlandırmak, sürekliliğini sağlamak konusunda, inkâr edilemez bir politik istek var. Raul Castro’nun kızı seksolog Mariela Castro, lezbiyen, gey azınlığının haklarını ve “Sosyalizm, ama daha az yasaklı” düşüncesini savunuyor.[15] İletişim araçları ise, bu gerçekleri algılamıyormuş gibi numara yapıyorlar. Hayır, tam tersine onlar -beklentilerini- ifade ediyorlar.

Çokuluslu haber kaynakları, Washington ve Avrupa Birliği, Kübalılar Pazar ekonomisine geri dönmeyecekler. Onlar, daha rasyonel, daha dürüst ve çağdaş sosyalizmi kurma yolundaki mücadelelerine devam edecekler.

*Salim Lamrani: Amerika Birleşik Devletleri ile Küba arasındaki ilişkiler konusunda uzman. Bu konuda birçok kitabı var. Fransa vatandaşı, profesör, gazeteci ve yazardır.


Dipnotlar:
(1) Will Weissert, «Raul’s Reforms May Strengthen Communism», 2 de abril de 2008.
(2) Will Weissert, «Castro Reforms: Dvd’s, Farms for Cubans», The Associated Press, 2 de abril de 2008.
(3) Organisation des Nations unies pour l’alimentation et l’agriculture, L’état de l’insécurité alimentaire dans le monde 2006 (Rome : FAO, 2006), p. 8.
(4) Ibid., p. 17.
(5) Institut de statistique de l’UNESCO, «Alphabétisme», 9 de abril de 2007. http://www.uis.unesco.org/ev.php?URL_ID=6401&URL_DO=DO_TOPIC&URL_SECTION=201 (sitio consultado el 15 de abril de 2008).
(6) UNICEF, La situation des enfants dans le monde 2008. La survie de l’enfant (New York, décembre 2007), p. 1.
(7) The Associated Press, «Cuban Restrictions Eased By Raul Castro», 2 de abril de 2008, Will Weissert, «Cubanos hacen largas filas para comprar celulares», The Associated Press/El Nuevo Herald, 15 de abril de 2008.
(8) Droit au Logement, «Le logement en chiffres: exclusions et inégalités», 2002. http://www.globenet.org/dal/index.php3?page=SOMMSITUCHIF (sitio consultado el 15 de abril de 2008).
(9) Ministère du Logement, de l’Equipement et des Transports, Questionnaire de la Commission de la Production et des Echanges. Projet de LFI pour 2001 & INSEE, enquête 2001 sur la population «fréquentant les services d’hébergement et les distributions de repas chauds», in Droit au Logement, op. cit.
(10) Droit au Logement, op. cit.
(11) Will Weissert, «Thanks Raul: Cubans Can Stay in Hotels», The Associated Press, 1 de abril de 2008.
(12) Hôtel Ritz Paris, «Tarifs».
http://www.ritzparis.com/jump_to.asp?id_target=1250&id_lang=1 (sitio consultado el 15 de abril de 2008).
(13) Reuters, «Les téléphones portables désormais autorisés à Cuba», 14 de abril de 2008.
(14) The Associated Press, «Cuba Lends private Farmers Unused Land», 1 de abril de 2008; Andrea Rodriguez & Will Weissert, «Communiste Cuban Solution: Private Farms», 5 de abril de 2008.
(15) Alessandra Coppola, «Socialismo, ma con meno proibizioni», Corriere della Sera, 27 de marzo de 2008.
* Associated Press (AP), Bu tip şirketler içinde en yaygın ağa sahip olan Amerikan haber ajansıdır. AP, ABD başta olmak üzere gazetelere, TV ve radyo istasyonları gibi kuruluşlara, kendi personeli tarafından geçilen haberleri servisi yapan bir şirkettir. ABD dışında da pek çok gazeteler, Internet siteleri gibi haber kaynakları AP'ye üyedir ve bu ajansın haberlerini yayınlarında kullanırlar.

[www.voltairenet.org adresindeki İspanyolca’sından Atiye Parılyıldız tarafından Latinbilgi (Sendika.Org) için çevrilmiştir]

Kaynak : Sendika.Org (Teşekkürler)
 
                                                            ÖZGÜR VE BAĞIMSIZ

Venezüella'nın Küba Büyükelçisi Adan Chavez ile Söyleşi - "Ü

Venezüella’nın Küba’daki Büyükelçisi, Chavez’in abisi, Bolivar Hareketi’nin yöneticisi ADAN CHAVES, 18 Nisan günü Venezüella’da beni kahvaltıya davet etti. Bu fırsattan yararlanarak kendisi ile kısa bir söyleşi yaptım.

ALAN WOODS: Bildiğim kadarıyla mütevazı bir aileye sahipsiniz. Aileniz hakkında birkaç şey söyleyebilir misiniz?

ADAN CHAVES: Şüphesiz, ben Venezüella’nın batısındaki Los İlanos bölgesinde bulunan Estado Barinas’lıyım. Bir tarım bölgesidir. Temel geçim kaynağı hayvancılıktır. Annem ve babam öğretmendiler. Şimdi emekli oldular. Babam 1998’den beri yönetici. Altı erkek kardeşiz, en büyükleri benim.

A .W : Politikaya nasıl girdin? A .Ch : 16 yaşımdayken, askeri, keskin, Marksist-Leninist bir örgüt olan MİR (Şili) ile ilişki kurdum. Orada başladı benim politik şekillenmem ve devrimciliğim. 3 yıl sonra bu örgüt dejenere olmaya başlayarak iki fraksiyona bölündü. Bir kısmı “Yeni alternatif” adıyla bir partiye dönüşürken, diğer kısmı MİR adıyla devam etti. Her iki kısmada katılmamaya karar verdim. Revizyonistler ile anlaşamıyordum. Kitleler ile gerçekten bağ kurabilen devrimci bir parti kurmak gerektiğini düşünüyordum.

A .W : O halde ne yaptın?

A .Ch: Bir grup genç olarak üniversitede çalışmaya başladı. Venezüella Devrimci Partisi’ne (PRV) girinceye kadar bir buçuk yılı böyle geçirdik. İllegal bir parti idi .Ünlü gerilla Douglas Bravo tarafından yönetiliyordu. Bizler partinin şehir gerillaları idik. Parti gizli yapısı nedeniyle kitleler ile bağını geliştiremiyordu. Ayrıca parti çok dogmatik ve sekterdi, aynı MİR gibi yönetildi ve bitirildi. Devrimci bir hareketi başarıya ulaştırmak ve halkın desteğini alabilmek için, halk kitlelerinin, içinde etki yaratacak güçlü bir kuvvete sahip olmamız ve ordunun desteğine güvenmemiz gerekiyordu. Bu sırada kardeşim Hugo Chavez orduda çalışmaktaydı. Ülkenin içinde bulunduğu durumdan memnun olmayan ve onu değiştirmeyi düşünen ilerici, yurtsever subaylardan küçük grup oluşturdu. Kardeşimin bu grup içinde bulunduğunu parti yöneticilerine haber verdim ve iki kısım arasında bir ilişki kuruldu. Hugo Chavez’in ayrıca diğer sol gruplar ile de ilişkisi vardı. Her ne kadar PRV bitiyor ise de yeni oluşan bu hareketi de tanımak gerektiğini düşünüyordum. Ben yeniden örgütsüz, kendine özgü bir gerilla olarak kalmıştım. Ama yurtsever subaylar ile ilişkilerimizi devam ettirdik ve yapabileceğimiz yardımları esirgemedik. Okuyorlardı, tartışıyorlardı. Sonuçta sivil-asker birleşerek Simon Bolivar-Simon Rodriguez-Ezequiel Zamora’nın devrimci ideallerini geri getirmeye karar verdiler. Böylece “Devrimci Bolivar Hareketi-200 (MBR-200)” yaratılmış oldu.

A .W : Ama, sen bir Marksist değil misin?

A.Ch : Elbette

A.W : O halde, Devrimci Bolivar Hareketi’nin içinde Marksizimi nasıl görebiliyorsun?

A.Ch: Marksizm’in doğruları ile , S. Bolivar, S. Rodriguez, E.Zamora’nın doğrularını değiş –tokuş ederek toplumumuza uyarlamak zorundaydık ki bunlar zaten, aynı tarzda şeylerdir. Marksizm’in bilimsel metodu gereksinmedir. Biz bir hareketi, üç köklü bir ağacın temeline oturttuk. S. Bolivar, S. Rodrigues, E. Zamora . Eğer sen bunları okumuş olsaydın Marksizm ile kesin olarak çelişmeyeceğini hemen anlardın. Onlar bağımsızlığın, eşitliğin, demokrasinin, insanlığın prensiplerini savunuyorlardı.

A.W: Bu prensipleri gelişmiş kapitalist sistemin altında sürdürmek mümkün değil mi?

A .Ch: Kişisel olarak ben, düşünüyorum ki, hayır.. Başkan sosyalizm ve kapitalizm arasında ‘üçüncü yol olarak’ adlandırılan tercihi dikkate alıyordu ki onu deniyoruz. Ama Başkan son aylarda ‘kapitalizm köleliktir, Devrimci Bolivar Hareketi için üçüncü bir yol yoktur sosyalizme gitmek zorundadır’ dedi. Bu sonuç hiç tesadüf değildir…Bu ürüne tartışmaların, müzakerelerin, deneyimlerin ve somut durumun derin analizinden ulaşıldı. Ve de Başkan’ın söylediği gibi sosyalizm yolunu tercih etmek zorundayız. Bolivar devrimi için üçüncü bir yol yoktur. Biz bunun farkına vardık. Sosyalist sistemde insan sermayeden önce gelir. Bu açık-berrak .Ancak sosyalizmin ilkelerini koşullara uyarlamak gerekir. Tabi ki Başkan, bunun dışındaki formüllerin önemli olmayacağını söylemek istemiyor.

A.W : Sanıyorum ki benim “Hak ve Devrim” adlı kitabımı okuyorsun. Onun hakkındaki fikirlerini bana söyleyebilir misin. Bütün samimiyetinle konuşabilirsin!

A.Ch: Bana mükemmel bir kitap gibi göründü. Onu henüz bitirmedim. Ama bende “Marksist felsefenin doğaya uygulanmış bir analizinin, tartışıldığı izlenimini” bıraktı. Ben bir fizikçiyim ve bu bana olağan üstü ilginç göründü. Evrenin kökeni hakkında yazıyorsun ki bütün bunlar, benim çok ilgimi çeker ve beni daima çok heyecanlandırır. Evrenin yeterince ihmal edilmişliği ise çok üzücü.

A.W: “Hak ve Devrim Kitabımın Küba basımı çıkmak üzere, onu tanıtmakta bana yardım edeceğini umuyorum.

A.Ch.: Bir zevk, büyük onur olurdu.

A.W: “Venezüella’nın dışarıdaki elleri (Manos fuera de Venezuella)” adıyla, devrim ile dayanışma kampanyası organize ettiğimizi biliyorsun. Şu anda dünyada 30’dan fazla ülkede aktif durumda. Bu konu hakkındaki düşüncelerin nelerdir?

A.Ch: Bana çok önemli bir girişim gibi görünüyor. Devrimci Bolivar Hareketine karşı süren, medyanın iftira kampanyasına, karşı koymak için mücadele ettiğini görüyorum. Kampanyanın dünya halkları arasındaki birliği ve dayanışmayı temsil ettiğini ve de bu yardıma Venezüella’nın layık olduğunu düşünüyorum.”

CRM-El Militante-19.Nisan.2005  Bu röportaj Alan Woods tarafından yapılmıştır.

Atiye Parılyıldız tarafından İspanyolca aslından Türkçe’ye sendika.org için çevrilmiştir.

Sosyalizm İnsan Doğasına Aykırımıdır?